"UNUTURSAK BİR DAHA ÖLÜRLER"
Metin ALGÜL
Toprağın sustuğu yerde başlar çocukların sesi
Adları artık rüzgârda değil kalbimizin en kırık yerinde saklı
Bir oyunccak yarım kalır, bir kahkaha yarıda kesilir
Ve dünya, o an biraz daha eksilir
Küçük ayakkabılar durur kapı önlerinde
Sanki birazdan koşup gelecekmiş gibi sahipleri
Ama zaman merhametsiz bir taş gibi çöker
Ve hiçbir anne o ağırlığı tek başına taşıyamaz
Gökyüzü bilir onların adını
Her yıldız bir çocuğun gözüdür artık
Bakarsın geceye, bir umut ararsın
Ama umut bile sessiz ağlar karanlıkta
Bir çocuğun ölümü
Sadece bir hayatın sonu değildir
Bir geleceğin, bir oyunun,
Bir “büyüyünce cümlesinin yok oluşudur
Kim anlatabilir şimdi yarım kalan masalları
Kim tamamlar “bir varmış” diye başlayan hayatları
Dünya döner yine evet
Ama hiçbir şey eskisi gibi dönmez artık
Ey insan
Bir çocuğun gözyaşı kadar ağırdır senin suskunluğun
Ve unutma
En büyük çığlık duyulmayan çığlıktır
Toprak alır onları sessizce
Ama biz taşıyoruz asıl yükü
Unutma ihtimalini
Unutma
Çünkü unutursak
Bir kez daha ölürler
